Onmogelijke poses | Lastig én interessant
De interessantste poses zijn nu eenmaal vaak de lastigste
Hoe kom je om de fysieke grenzen van een model heen?
Hoe interessanter de pose, hoe lastiger die vaak voor het model vast te houden is. Want ook modellen zijn maar mensen met beperkingen die hun fysieke grenzen hebben. Een interessante vraag is dan natuurlijk ook: Hoe kom je om die fysieke grenzen van die modellen heen?
Het probleem met verzuring
Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Als je bijvoorbeeld een arm ver uitstrekt, dan zullen de spieren van die arm snel gaan "slapen" of juist verzuren. En daardoor zul je die houding niet goed vast kunnen houden. Maar dergelijke poses zouden juist heel interessant zijn als je ze wél wat langer vast kon houden. Dan zijn er ineens betere tekeningen of zelfs verfschetsen mogelijk, die gedetailleerder kunnen zijn dan een korte schets, die wél mogelijk is zonder verdere voorzieningen.
Bij "Model met koffie" zijn we niet snel voor één gat te vangen. We hebben een speciaal voor modeltekenen ingerichte ruimte tot onze beschikking en dus hebben we daar wat voorzieningen in geregeld, zodat dit soort "onmogelijke" poses wel degelijk mogelijk worden. Gewoon, omdat je ze langer vol kunt houden, zonder dat er problemen met spieren en verzuring ontstaan. Ruimschoots lang genoeg om ze in een normaal tempo te kunnen tekenen.
Het feit dat bij veel poses verzuring geen rol meer speelt biedt hele nieuwe perspectieven voor uiteenlopende standen. Hieronder staan een paar voorbeelden van poses die normaal gesproken al snel tot verzuring van de spieren en dus tot een inzakkend model zullen leiden
